Noot van de redactie:

Dit artikel is Deel 11van Vóór COVID-19: De SARS-dossiers, een elfdelige serie waarin de artikelen van Jon Rappoport over het Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS) uit juni 2003 worden gepresenteerd.

In de aflevering van vandaag gaat Jon uit van het idee dat gebeurtenissen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben, in het collectieve bewustzijn met elkaar in verband kunnen worden gebracht. Vanuit dat uitgangspunt bekijkt hij SARS tegen de achtergrond van de bredere sfeer van angst die zich in de jaren direct na 11 september ontwikkelde – en trekt hij die gedachtegang nog een stuk verder door.

Wat hierna volgt, wordt weergegeven zoals Jon het heeft geschreven.

—Tom Kudla
Editorial Steward

[DE STRIJD TEGEN EEN SARS-‘BIOLOGISCHE AANVAL’ EN] DE KERK VAN HET BIOLOGISCH MYSTICISME

[Door Jon Rappoport]

15 mei [2003]. Johnny Carson werd vroeger wel de ‘Prins van de Overgangen’ genoemd, omdat hij soepel van het ene onderwerp naar een ander, totaal ongerelateerd onderwerp kon overschakelen, alsof die twee onlosmakelijk met elkaar verbonden waren.

In de wereld van de inlichtingendiensten zijn er talrijke propaganda-operaties van het ‘blend’-type, die bedoeld zijn om bepaalde onderwerpen in het publieke bewustzijn met elkaar te verbinden.

Dat zien we nu bij SARS.

Niemand binnen de regering zegt dat het om een bioterroristische aanslag gaat, maar de reacties van de media en de regeringen wereldwijd wekken wel die indruk.

In de VS heeft het ministerie van Binnenlandse Veiligheid, dat verantwoordelijk is voor douane en immigratie, natuurlijk al geluiden laten horen over het tegenhouden van SARS aan de grenzen en op luchthavens. Dat roept de indruk op van bestrijding van bioterrorisme.

En de quarantainemaatregelen in Azië en Canada wekken de indruk dat er een bioterroristische aanval gaande is, vooral na eerdere waarschuwingen over mogelijke quarantainemaatregelen in verband met pokken en miltvuur.

Zowel de mislukte massale pokkenvaccinatiecampagne als de medische fictie rond SARS roepen het onheilspellende gevoel op dat de wereld op dit moment in de strijd is tegen een biologische aanval.

Deze gedachtenmix past het medische kartel als gegoten. Elke nieuwe aankondiging van een „nieuwe ziekte“ zal leiden tot een of andere vorm van quarantaine en zal aanvoelen als de aankondiging van een bioterroristische aanslag.

Dat noemt men controle door middel van angst.

In het collectieve bewustzijn vormen de waarschuwingen over pokken, de paniek rond miltvuur, de propaganda over Saddams enorme arsenaal aan biologische wapens en SARS één grote wolk van angst.

Dit stapsgewijze proces om angst te zaaien verschilt qua opbouw niet van, laten we zeggen, de promotie van een rockster:

“Hij gaat binnenkort de studio in om aan zijn volgende album te werken… hij is in de studio… hij heeft het album af… het album komt uit… het album is uit… hij gaat op tournee om het album te promoten.”

SARS heeft de realiteit van quarantaines en de aanvaardbaarheid ervan stevig verankerd. De propagandalogica luidt als volgt: als we te maken krijgen met een biologische aanval, zullen er quarantaines worden ingesteld. Als we te maken krijgen met een nieuwe ziekte, zullen er quarantaines worden ingesteld. Aangezien het resultaat in beide gevallen hetzelfde is, kan de „uitbraak“ als hetzelfde soort gebeurtenis worden beschouwd.

Onjuiste redenering, maar wat maakt het uit? Het publiek slikt het onbewust. En het onderbewuste is juist het doelwit van propaganda.

In feite zijn 9/11, antrax, pokken, de aanslagen van de sluipschutter in Washington D.C., de oorlog in Afghanistan, de beschuldigingen tegen Saddam inzake massavernietigingswapens, de oorlog in Irak, SARS en quarantaines allemaal beekjes die uitmonden in dezelfde rivier van angst.

En zodra die centrale stroom is ontstaan, begint het onderbewustzijn automatisch veel nieuwe gebeurtenissen als onderdeel van die stroom te beschouwen.

Dit is allemaal het gevolg van propaganda, en er zou een president nodig zijn die veel scherpzinniger is dan Bush, Clinton, Bush sr., Reagan, Carter, Ford of Nixon om het publiek uit deze illusie te wekken – in de onjuiste veronderstelling natuurlijk dat een president überhaupt iemand zou willen wakker schudden.

Het Chinese vasteland heeft nu lange gevangenisstraffen en zelfs doodstraffen goedgekeurd voor mensen die weigeren de SARS-quarantainemaatregelen van de overheid na te leven. Deze straffen gelden ook voor mensen die valse informatie over SARS verspreiden. Ik denk maar dat ik voorlopig niet naar China zal reizen om de SARS-zwendel aan het licht te brengen.

Hoewel ik dat wel graag zou willen.

Het enige wat regeringen ervan weerhoudt hun landen als regelrechte politiestaten te besturen, is hun inschatting van wat het publiek zal accepteren en verdragen. Het is de taak van de propaganda om die acceptatie te vergroten. Stap voor stap.

En natuurlijk willen bedrijven in landen als de VS en Canada niet dat het koopgedrag van consumenten ernstig wordt verstoord. Maar let wel: buitenlandse bedrijven in Azië en reisgerelateerde bedrijven in de VS hebben in het openbaar geen woord gerept over hun recente enorme verliezen als gevolg van SARS. Er zijn geen grote protesten geweest.

Nou ja, er was één uitzondering. Toronto, toen daar een tijdelijk reisadvies van de WHO van kracht werd. Bedrijfsleiders begonnen luidkeels te protesteren. Maar zelfs in dat geval hadden ze een troefkaart nodig. En die hadden ze. Dr. Frank Plummer, het hoofd van het grote SARS-laboratorium van de WHO in Winnipeg. Plummer vertelde aan iedereen die het maar wilde horen dat zijn laboratorium het veelbesproken coronavirus niet meer aantrof in gediagnosticeerde SARS-gevallen. Hij onthulde de hele zwendel.

Met de steun van de bedrijfsleiders daar, enDe regering had wereldwijd een PR-campagne van enorme omvang kunnen lanceren om de absurde wetenschappelijke bevindingen van de WHO over SARS in diskrediet te brengen.

De WHO heeft haar reisadvies voor Toronto ingetrokken.

Dat hebben we aan een aantal Canadezen te danken.

Grappig, eigenlijk. Hoewel Canada in veel opzichten een repressievere regering heeft dan de VS, zijn de Canadezen over het algemeen chagrijniger en onafhankelijker dan de Amerikanen. Canada is geen toonbeeld van totale volksopstand – welk geïndustrialiseerd land is dat al? – maar de mensen daar zijn wel wat prikkelbaarder en prikkeliger.

Er zijn verschillende manieren waarop de aanhoudende angstpropagandacampagne zich wereldwijd zou kunnen ontvouwen. We zouden te maken kunnen krijgen met „een nieuwe SARS“. Iets dat misschien uit Afrika zou komen. Een of ander nieuw onzinvirus. Er zou een bericht kunnen komen dat er bijvoorbeeld in Arizona gevallen van pokken zijn ontdekt. Een quarantaine daar. Versnelde vaccinaties. Luchthavens in de omgeving die worden gesloten. Er zou een bericht kunnen komen dat er in Irak een grote voorraad levend virus is gevonden.

Verdere stappen in het proces om landen en bevolkingsgroepen te transformeren.

Twee populaire tv-series, 24 op FOX en The West Wing op NBC, brengen verhalen waarin de president van de VS uit zijn ambt wordt gezet door een beroep te doen op een clausule in het 25e amendement: de president is vanwege een handicap niet in staat om leiding te geven. Dergelijke thema’s worden meestal gewoon verzonnen door schrijvers en producenten die op zoek zijn naar kijkcijfers. In dit geval heeft het tot gevolg dat het publiek wordt geconditioneerd aan het idee dat zelfs een president snel aan de kant kan worden gezet omdat hij ziek is, lichamelijk of geestelijk.

Stel dat we een enorme sprong voorwaarts zouden maken op het gebied van propagandawinst: hoe zou het in de praktijk uitpakken als zou blijken dat de president SARS heeft, of de volgende onzin-uitbraak die eraan zit te komen – en hij dan in ieder geval tijdelijk opzij wordt gezet ten gunste van de vicepresident?

Afgezien van de directe politieke gevolgen: in hoeverre zou het publiek nog banger worden voor ziektes als het zou ontdekken dat de opperbevelhebber het slachtoffer zou kunnen worden van een „besmettingsgolf“?

In de series ’24’ en ’The West Wing’ wordt het idee uitgedragen dat ziekte en „medische ingrepen“ de hoogste prioriteit hebben, zelfs in het Witte Huis.

En is dat niet de trend?

Daarom zeg ik al heel lang dat het medische kartel uiteindelijk het gevaarlijkste kartel van allemaal is.

Waar is de instantie die straffeloos de hoogste autoriteit uit haar ambt kan zetten? Wel, die ligt recht voor onze neus. DE MEDISCHE WERELD.

Overal in onze samenleving krijgt de medische autoriteit met haar pseudowetenschap de overhand.

Ik noem het de Kerk van de Biologische Mystiek (CBM). Op dit moment is de WHO/CDC het Vaticaan ervan.

Maar net als bij het Vaticaan zijn degenen die werkelijk de touwtjes in handen hebben goed verborgen voor het publiek. Ze weten precies wat ze doen. Ze zijn actief in de ‘ziekte-uitvindingsindustrie’. Net zoals het Vaticaan het beginsel van de erfzonde huldigt, op grond waarvan de massa’s verlossing moeten zoeken via de machinaties van de Kerk, beroept de CBM zich op een ‘basisziekte’ die volgens haar in opeenvolgende golven de wereld teistert.

CBM wijst niet op de werkelijke factoren die ten grondslag liggen aan de meeste ziekten. Het stelt zijn eigen onzichtbare Satan – de bacterie, het virus – voor als datgene waartegen we buitengewone maatregelen moeten nemen om het te verslaan. In die strijd is alles geoorloofd. Elk recht en elke vrijheid kan met voeten worden getreden. Want Satan is losgebroken, en hij komt je halen.

En net zoals het Vaticaan erop gespecialiseerd is de geesten van mensen te vergiftigen met beschuldigingen van zonde, zo vergiftigt de CBM mensen met angst voor het virus – en met giftige medicijnen.

Er staat: ALLEEN WIJ KUNNEN JULLIE REDDEN. OM GERED TE WORDEN, MOETEN JULLIE ONS HELPEN SATAN TE DODEN.

En natuurlijk is Satan overal. Of, om het anders te zeggen: geen enkel land kan nu nog besluiten om een „uitbraak van een ziekte” in zijn eentje, op zijn eigen manier, aan te pakken. Het maakt deel uit van het CBM, dat een land als zondaar en paria kan bestempelen als het geen goedgekeurde maatregelen neemt om te voorkomen dat de ziektekiem naar andere landen wordt verspreid.

Heel knap, heel effectief. Hoewel China er zeker geen bezwaar tegen heeft om zijn burgers te onderdrukken in de stijl van de oude Culturele Revolutie van 1966, is het in de SARS-crisis gedwongen zich te schikken naar de CBM. Als lid van de Wereldhandelsorganisatie wordt China lid van de Club. Geen enkel lid kan zich tegen de CBM verzetten en toch zijn toegangskaartje behouden. Zo werkt het nu eenmaal niet.

JON RAPPOPORT

Tekst die voorkomt in[enkele haakjes] is uitsluitend ter verduidelijking door de redactiebeheerder toegevoegd.