Noot van de redactie:

Hoe ze haar kankertumoren heeft uitgeroeid.

En hoe dat haar nog meer kracht gaf om op uiterst creatieve en doeltreffende manieren terug te vechten tegen de leugens van de medische wereld – waardoor ze het leven van anderen heeft gered.

Zet je gordel maar vast…

—Tom Kudla
Editorial Steward

Hartelijk dank voor uw steun aan het Jon Rappoport Archief. Uw steun maakt dit werk mogelijk. Elke dag zetten we ons in om het werk van Jon Rappoport te bewaren, te ordenen en te presenteren, samen met de historische context waarin hij het schreef.

Afsluiting van het interview met de verpleegkundige die kanker heeft overwonnen

door Jon Rappoport

12 oktober 2001

V [Jon]: Toen we het laatst hadden besproken, de vorige keer, je was er net in geslaagd om [met de hulp van je advocaat voor de rechter] te ontsnappen aan verschillende pogingen om je [in een psychiatrisch ziekenhuis] te laten opnemen en je met chemotherapie te laten behandelen.

A [De verpleegster]: Ja. Dat was nogal een gekke situatie. Kort daarna ben ik naar Mexico vertrokken. Ik heb daar de klinieken bekeken.

V: Wat vond je ervan?

A: Je moet niet vergeten dat ik geen enkele basis had om een keuze te maken. Ik had geen onderzoek gedaan. Ik was een groentje.

V: Dus de klinieken in Tijuana…

A: Er waren er verschillende die indruk op me maakten. Maar ik kon mezelf er niet toe brengen een keuze te maken. Het was zenuwslopend. Ik vroeg om bewijs, om onderbouwing, om casussen in chronologische volgorde… en de meeste instellingen konden me dat niet geven.

V: Wat heb je gedaan?

A: Ik ben naar Zuid-Amerika geweest. Brazilië, Argentinië. Een vriend heeft me meegenomen. We hebben verschillende traditionele genezers bezocht, inheemse genezers. De tumor in mijn borst, die ik normaal gesproken goed kon voelen, was een paar weken lang flink kleiner geworden, maar kwam daarna weer terug.

V: Ben je daarna teruggegaan naar de VS?

A: In het kort. Daarna ben ik naar Europa gegaan. Ik had daar vrienden. Ik ben met opzet een beetje vaag over de exacte locaties. Ik werd voorgesteld aan een arts in Oostenrijk, en zo werd ik van de ene naar de andere doorverwezen, totdat ik uiteindelijk een arts ontmoette elders in… Europa. In eerste instantie was ik erg onder de indruk van hem, omdat hij alles wist over de tekortkomingen en problemen van conventionele kankerbehandelingen. Hij was daar een echte expert in. Toen nam hij me apart en sprak hij lang met me. Hij vertelde me dat als ik zou wachten op een onomstotelijk bewijs voor een behandeling, ik nooit iets zou ondergaan. Hij bood aan om een aantal alternatieve behandelingen voor me te onderzoeken. We bespraken heen en weer verschillende alternatieven. Uiteindelijk zei hij: „Op basis van mijn eigen ervaring en jouw medische dossiers denk ik dat ik je zelf kan helpen.”

V: Heb je zijn aanbod aangenomen?

A: Voorlopig wel. Hij schreef me een gezond dieet voor: heel weinig geraffineerde suiker, geen koffie, geen alcohol, en ik begon met sporten en kreeg eenvoudige massagebehandelingen in een spa vlakbij zijn praktijk. Ik ging daar ook zwemmen. Deze arts leek geen haast te hebben. Hij was niet bezig mijn levensverwachting te berekenen, zoals sommige anderen in de reguliere ziekenhuizen.

V: Je hebt borstkanker gehad.

A: Ja. Het was wel een beetje uitgezaaid, maar niet enorm. Mijn lever was in principe in orde.

V: Wat deed die dokter daarna?

A: Hij vertelde me dat hij me een reeks injecties zou toedienen. Dit was nadat ik al enkele weken mijn kuur- en dieetprogramma volgde. Ik voelde me best goed. Hij zei dat deze injecties een ingrijpend effect op mijn tumoren zouden kunnen hebben. En als dat het geval was, zou ik mijn kuur in de spa sowieso moeten voortzetten en wat supplementen moeten innemen, en als de tumoren terugkwamen, zou ik nog een injectie krijgen, en zo zouden we verdergaan. Hij wilde me in feite voorbereiden op een aantal ingrijpende gebeurtenissen.

V: Over welke injecties heb je het?

A: Krebiozen. Een kankermedicijn dat oorspronkelijk door dr. Durovic in Argentinië werd ontwikkeld en waarvoor ook dr. Ivy in de VS baanbrekend werk verrichtte. Het werd gewonnen uit paarden die leden aan een schimmelinfectie die tumoren veroorzaakte. Krebiozen zou de factor zijn geweest die ervoor zorgde dat de paarden van hun tumoren genazen. Het medicijn werd tot in het oneindige vervolgd. Het boek waarover je me vertelde, Politiek in de geneeskunde[[Daniel Haley xxx-xxx-xxxx of xxx-xxx-xxxx]], vertelt het hele verhaal over de vervolging. Beter dan ik dat zou kunnen. Hoe dan ook, deze arts vertelde me dat hij er goede resultaten mee had behaald, dus ik ging erop in. Ik had het gevoel dat ik niets te verliezen had. Ik waagde de sprong. [1] [2]

V: Wat is er gebeurd?

A: In principe waren er vier tumoren waarvan iedereen op de hoogte was. Enkele dagen na mijn eerste injectie met Krebiozen waren de twee tumoren die je kon zien of voelen in omvang met ongeveer de helft afgenomen.

V: De helft.

A: Ja.

V: En de andere tumoren?

A: We hebben ze voorlopig maar met rust gelaten, in de veronderstelling dat ze in ieder geval niet erger waren geworden. De daaropvolgende dagen – ik denk dat het zo’n paar dagen waren – heb ik gewoon mijn kuur in de spa voortgezet. Daarna kreeg ik een tweede injectie. Ongeveer tien dagen later konden we die twee tumoren niet meer zien of voelen.

V: Helemaal niet.

A: Helemaal niet. We hadden geregeld dat ik een volledig onderzoek zou ondergaan, inclusief röntgenfoto’s. Dat vond een week later plaats. Alle tumoren waren vrijwel verdwenen. Er was van geen enkele tumor nog bijna iets over. Ook mijn andere onderzoeken waren zeer bemoedigend. Tien maanden later vond een vervolgonderzoek plaats. De tumoren waren volledig verdwenen. Geen spoor meer. En ik was gezond.

V: We hebben het hier over een verboden drug.

A: Ja. Ik kan niet de wetten van elk land opnoemen, maar dit is verboden in de VS.

V: Maar het heeft je toch genezen.

A: Tegenwoordig laat ik het woordje ‘nog’ weg. Ik zeg: ‘Het medicijn kan kanker genezen, dus is het verboden.’ Zo zeker als de nacht op de dag volgt.

V: Hoe lang is het geleden sinds je laatste examen?

A: Ongeveer vier jaar. Mijn arts in Europa heeft verschillende gevallen gezien waarbij de tumor terugkwam. Kleiner dan de eerste keer. Nog wat injecties en dan verdwijnt hij weer.

V: Dat is jou nog niet overkomen.

A: Nee.

V: Hoe voel je je?

A: Prima.

V: Het is duidelijk dat dit, als verpleegkundige, je kijk op veel dingen heeft veranderd.

A: Dat is nogal een understatement. Ik zal je één ding vertellen. Ik beschouw de theorie die ten grondslag ligt aan ziekte niet langer als een rationele verklaring van wat dan ook. Ik zie theorieën over ziekte nu als bioscoopkaartjes. Ze geven je toegang. Vervolgens doe je wat onderzoek en dan zien mensen wat je in huis hebt – ervan uitgaande dat je uit de greep van de medische politie kunt blijven. Zodra we zien wat je in huis hebt, kunnen we thee drinken en je theorieën bespreken. Maar wat maakt het uit? Mijn enige interesse ligt, persoonlijk, bij de behandeling. Werkt het? Bacteriën, parasieten, ether, elektromagnetische velden, enzovoort, mijn enige vraag is: werkt de behandeling?

V: Bij jou werkte het.

A: Ja. Mijn arts woont niet meer op één vaste plek. Hij reist rond. Ik heb geen vast adres. Zoals je weet, nemen mensen geen contact met mij op; ik neem contact met hen op. Ik geef geen advies en stuur mensen niet door naar anderen voor genezing. ZEG JE LEZERS DUS DAT ZE ER NIET OM MOETEN VRAGEN, WIE ZE OOK ZIJN. Ik heb hiermee een aantal onaangename ervaringen gehad. Ik kies als het ware mijn eigen situaties. Dat moet je begrijpen.

V: Oké. Wat zijn je plannen?

A: Mijn plannen zijn altijd hetzelfde. Ik zaai de kiemen van verzet tegen het conventionele medische systeem – het kartel, zoals je het treffend noemt. Ik weet dat het medische systeem bepaalde dingen goed kan. Spoedeisende hulp en bepaalde diagnoses zijn nuttig, en dat is het dan ook wel. Acute crises en sommige, maar niet alle diagnoses. De rest is een beschermd monopolie en de mensen zijn daar het slachtoffer van. [3]

V: Geef je lezingen voor groepen?

A: Af en toe, bij mensen thuis. In kleine groepjes. Er worden weer een paar zaadjes geplant.

V: Heb je het gevoel dat de opstand zich uitbreidt?

A: Net als water dat naar beneden stroomt. Het stroomt, het sijpelt weg, het verdwijnt en duikt later weer op.

V: Ben je ooit nog eens teruggegaan naar de dokter die je destijds zo’n lastige tijd bezorgde?

A: Heb ik daar niet al over gesproken? Hij weet van mij. Laten we het zo zeggen. Hij weet dat ik het heb overleefd. Hij heeft zelf te maken met kanker in zijn familie. Hij laat zijn familie liever sterven dan toe te geven dat iets buiten zijn beperkte blikveld hen kan helpen. Zo is hij nu eenmaal. Ik denk dat je de zaak alleen al daarop kunt baseren.

V: Ja.

A: Waar ik niet op in zal gaan, is mijn strategie, mijn planning, mijn tactiek. Daar zit geen mysterie in. Hoe ik die artsen die niet wakker willen worden, problemen blijf bezorgen. Het is niet zo dat ik hen kwaad doe. Ik doe de leugens die ze vertellen kwaad. Ik vind dat voldoende. Mijn doel is om precies genoeg te doen om de professionele ondergang te bewerkstelligen van alle mensen die valselijk de Eed van Hippocrates hebben afgelegd. Het is heel eenvoudig. Als jij zegt dat de lucht paars is en ik weet dat ze blauw is, dan hoef ik jou niets aan te doen. Ik vertel bepaalde mensen gewoon dat er een leugen de ronde doet dat de lucht paars is, terwijl ze in werkelijkheid blauw is – als iemand de moeite neemt om even stil te staan en te kijken. Ik ben toevallig een overtuigend persoon. Mensen luisteren naar me. Ze zien blauw als het blauw is. Ze wijzen valse kleuren af. Ze praten erover met hun vrienden. Sommige van mijn vrienden zijn verpleegkundigen. [4]

JON RAPPOPORT

Aanvullende lectuur voor jaarabonnees:

Naast dit interview met de verpleegkundige bevatte Jons nieuwsbrief van „12 oktober 2001“ ook opmerkingen van Ellis Medavoy over 9/11. Deze opmerkingen zijn gepubliceerd op „jonrappoport2“ voor jaarabonnees, hier(scroll naar beneden naar „Ellis Medavoy Deel 1”, pagina’s 89-91).

Als je een maandabonnement hebt, klik hierom meer te weten te komen over de extra voordelen die je krijgt als je overstapt op een jaarabonnement. Als je een jaarabonnee bent, heb je al toegang gekregen, hier.

Over ELLIS MEDAVOY — door Jon Rappoport

Ellis Medavoy (pseudoniem) was mijn oorspronkelijke bron voor interviews [van 2001 tot 2011] die baanbrekend waren op [mijn website] NoMoreFakeNews[dot]com.

Voordat hij met pensioen ging, was hij een meester in propaganda en PR, en zette hij zich in om belangrijke verhalen onder de aandacht van het publiek te brengen. Deze verhalen waren baanbrekend:

AIDS

Epidemie-uitbraken

Er is een heel dorp voor nodig

En ze waren allemaal verzonnen.

Dat klopt, verzonnen. Ze zijn in elkaar geflanst op basis van onbetrouwbaar bewijsmateriaal en via de media in het publieke bewustzijn gedrongen.

Maar achter elk van dergelijke verhalen schuilt een campagne, en achter die campagne zit een ‘bedachter’.

Zo noemt Ellis zichzelf soms. Dat wil zeggen dat hij de verhalen verzon in opdracht van zijn meerderen en ze vervolgens aan de media verkocht.

Er werd hem verteld wat hij tot werkelijkheid moest maken, en dat deed hij.

Hij leidt tegenwoordig een comfortabel leven en, zoals hij zelf zegt: „Ik ben niet bezig met het schrijven van mijn memoires.”

Sluw, bedachtzaam, vrijgevig, lastig, irritant, gemeen, sarcastisch… dit zijn slechts enkele eigenschappen die deze man typeren. Hij is wel wat milder geworden, maar nog lang niet zo ver dat hij een ‘meewerkende getuige’ is.

[…]

Toevoeging van de redactie:

Tekst die voorkomt in[enkele haakjes] is uitsluitend ter verduidelijking door de redactiebeheerder toegevoegd.

Tekst die voorkomt in[dubbele haakjes] stond in de oorspronkelijke tekst van Jon in[enkele haakjes].

Redactionele toevoeging 2:

[1] De „officiële mainstream“-definitie van Krebiozen via ChatGPT: „Een niet-bewezen kankerbehandeling die rond 1949 werd ontwikkeld en gepromoot door de Joegoslavische arts Stevan Durovic, en later in de Verenigde Staten werd verdedigd door fysioloog Andrew C. Ivy. Durovic beweerde dat de behandeling was afgeleid van het bloed van Argentijnse paarden die waren ingeënt met Actinomyces bovis. Uit analyses van de Amerikaanse overheid bleek echter dat het ingediende materiaal creatine-monohydraat was; bij analyses van de behandelingsampullen werd minerale olie aangetroffen, soms met kleine hoeveelheden amylalcohol en 1-methylhydantoïne, terwijl sommige ampullen in wezen uitsluitend minerale olie bevatten. Het werd voornamelijk via intramusculaire injectie toegediend aan kankerpatiënten. Uit latere onderzoeken bleek dat er geen aangetoonde werkzaamheid tegen kanker was.”

[2] “Politiek in de geneeskunde: de onderdrukking en manipulatie van de Amerikaanse geneeskunde”(2000) — door Haley, Daniel | link

[3] De verpleegkundige: „Ik zaai de kiemen van verzet tegen het conventionele medische systeem – het kartel, zoals je het zo treffend noemt. Ik weet dat het medische systeem bepaalde dingen goed kan. Spoedeisende hulp en bepaalde diagnoses zijn nuttig, en daar blijft het dan ook bij. Acute crises en sommige, maar niet alle diagnoses. De rest is een beschermd monopolie en de mensen zijn daar het slachtoffer van.”

Jon sluit zich aan bij die beschrijving van het medische kartel door de verpleegkundige, en gaat nog veel verder, in de volgende podcastserie (beschikbaar voor jaarabonnees): “Het medische kartel: een speciale [vierdelige] podcastserie van Jon Rappoport”(oorspronkelijk gepubliceerd in maart 2023) hier.

Als je een maandabonnement hebt, klik hierom meer te weten te komen over de extra voordelen die je krijgt als je overstapt op een jaarabonnement. Als je een jaarabonnee bent, heb je al toegang gekregen, hier.

[4] Die bespreking van de missie van de verpleegster – het ondergrondse zorgnetwerk dat zij heeft opgezet en geleid – gaat verder hier. “Een interview met een rondreizende verpleegkundige die een ‘ondergronds’ zorgnetwerk heeft opgezet […]”

Redactionele aanvulling 3:

Afbeelding toegevoegd ter illustratie

Redactionele aanvulling 4:

De verpleegkundigeninterviews — alle links

Voor een overzicht van alle interviews die Jon met de verpleegster heeft gehouden – en die tot nu toe hier zijn gepubliceerd – op The Jon Rappoport Archive, ga naar deze paginaen scroll vanaf ‘Het heden (het laatste nieuws)’ – bovenaan de pagina – naar beneden tot ‘2 september 2026’.

Opmerking: Nu dit “Conclusie”Nu het interview met de verpleegster is gepubliceerd, heb ik nog drie andere interviews met haar gevonden – die binnenkort opnieuw zullen worden gepubliceerd. Die drie interviews vormen samen ‘uitgangspunten’ voor dit interviewJon dirigeerde haar in mei 2002.