Noot van de redactie:

Dit artikel is Deel 12van Vóór COVID-19: De SARS-dossiers, een meerdelige serie waarin de artikelen van Jon Rappoport over het Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS) uit juni 2003 worden gepresenteerd.

In de aflevering van vandaag interviewt Jon een gepensioneerde arts die vroeger laboratoriumonderzoek naar virussen had gedaan – en wiens kijk op zijn vroegere vakgebied aanzienlijk was veranderd. Hun gesprek begint met een ogenschijnlijk eenvoudige vraag: waarom lijken de ‘virusjagers’ altijd het voortouw te nemen wanneer er een nieuwe ziekte opduikt? Vanuit dat uitgangspunt gaan Jon en zijn gesprekspartner een stuk verder.

Wat hierna volgt, wordt weergegeven zoals Jon het heeft geschreven.

—Tom Kudla
Editorial Steward

EEN INTERVIEW OVER DE VIRUSJAGERS

[Door Jon Rappoport]

13 juni 2003. Deze week interview ik een arts die laboratoriumonderzoek naar virussen heeft gedaan. Hij is niet langer actief op dat gebied en heeft zijn praktijk neergelegd. Zijn kijk op zijn vroegere leven is aanzienlijk veranderd. Je zult zijn opmerkingen meer dan interessant vinden.

Vraag: Waarom lijken de virusjagers de leiding te hebben over elke nieuwe vermeende ziekte die opduikt?

A: Dat is een belangrijke vraag. Het eerste antwoord is dat de geneesmiddelenmarkt al overspoeld wordt door antibiotica, de eerstelijnsgeneesmiddelen die worden gebruikt voor de behandeling van bacteriële infecties.

V: Dus je bedoelt dat medicijnen tegen virussen meer kans zouden maken om veel geld op te leveren. Maar er zijn geen echte medicijnen die effectief zijn tegen virussen.

A: Dat hangt ervan af hoe je het bekijkt. Er bestaan antivirale middelen tegen hiv. Zo is er Vistide, een experimenteel geneesmiddel dat op sommige plaatsen wordt gebruikt. Daarnaast is er ook ribavirine. Dat zijn een paar voorbeelden. [1] [2] [3]

V: Die medicijnen zijn in feite chemotherapie-middelen. Ze doden cellen in het hele lichaam.

A: Klopt. Maar wat dan nog? Als bedrijven goedkeuring van de FDA kunnen krijgen, verdienen ze geld. Er liggen enorme kansen op het gebied van geneesmiddelen tegen virussen.

V: Daarom proberen onderzoekers te beweren dat virussen de oorzaak zijn van al deze „nieuwe ziekten“.

A: Klopt. Maar er is meer. De virusjagers hebben zich, sinds Gallo en Montagnier twintig jaar geleden, een weg naar de top van de onderzoekspiramide gevochten. Zij hebben het leeuwendeel van de financiering in handen.

V: Dat heeft niets met de waarheid te maken.

A: Het heeft te maken met macht. Met wat in de mode is.

V: Ik bedoel, bij SARS, een zogenaamde longontsteking, zijn er 30 mogelijke veroorzakers, en veel daarvan zijn geen virussen.

A: Precies. Dus de virusjagers nemen vanaf het allereerste begin het heft in handen. Ze doen alsof het al vaststaat dat een virus de oorzaak is.

V: Vermogen.

A: Ja. En het maakt ze eigenlijk niet uit welk percentage van de patiënten het virus bij zich draagt, of hoeveel virus er bij een bepaalde patiënt wordt aangetroffen. Dat negeren ze allemaal. Het is net een overhaaste goudzoektocht. Iemand vindt een beetje goudstof in een berg en gaat er dan vanuit dat die berg een goudmijn is.

V: En als de berg een heel slecht idee blijkt te zijn?

A: Ze gaan gewoon verder. Bij onderzoek naar virussen moet je je realiseren dat er geen controlemechanismen zijn.

V: Dat hebben we gezien bij SARS.

A: Dat klopt. Je weet dat de meeste mensen niet zullen overlijden aan griep of longontsteking, wat SARS in feite is. Je weet dat de meeste mensen vanzelf weer beter worden, zonder behandeling. Dus wat maakt het eigenlijk uit? Je kunt zeggen dat een virus uit een ander sterrenstelsel de oorzaak is, maar daar verandert niets aan. Het is allemaal schijn.

V: En is er dan niemand in de virale onderzoekswereld die de wetenschappelijke bevindingen in twijfel trekt?

A: Niemand die zijn baan wil behouden – behalve een paar dappere zielen, maar die worden genegeerd.

V: Kun je me nog een andere vergelijking geven?

A: Natuurlijk. Een geval van milde, kortdurende en voorbijgaande diarree. Maakt het echt uit welke bacterie je zegt dat dit veroorzaakt? Het gaat vanzelf over. Het komt opzetten en verdwijnt weer. Maar als je—

Vraag: Als je er meteen op springt en zegt dat je een virus hebt gevonden dat de oorzaak is, en je vervolgens patiënten gaat isoleren en ze misschien een medicijn toedient, zal niemand in twijfel trekken of je de oorzaak wel goed hebt aangewezen.

A: Juist.

V: Wat is jouw algemene visie op virussen?

A: Er is veel onderdrukte discussie over dit hele onderwerp. Persoonlijk ben ik tot de conclusie gekomen dat het grotendeels onschadelijke organismen zijn die hun eigen gang gaan, tenzij het lichaam waarin ze leven in slechte gezondheid verkeert. Virussen zijn min of meer kristalachtige entiteiten die op een lange vakantie zijn. Er kunnen uitzonderingen zijn, maar ik heb het over wat ik beschouw als de algemene regel.

V: Maar virussen zijn er nu eenmaal, ze moeten alleen nog ontdekt worden.

A: En een bizarre regel in het medisch onderzoek is dat als je iets kunt vinden, als je iets kunt ontdekken, je kunt beweren dat het een ziekte veroorzaakt. Medische onderzoekers worden niet betaald om onschadelijke dingen op te sporen die er gewoon rondzwerven.

V: Hoe zit het bijvoorbeeld met het hepatitis B-virus? Als je vaak genoeg naalden deelt, kun je hepatitis B oplopen.

A: Ja, maar dan heb je het over het rechtstreeks in het lichaam injecteren van deze organismen, waarbij de gebruikelijke controles worden omzeild en een groot deel van het afweersysteem van het lichaam wordt omzeild. Dat is een speciaal geval. En met vuile naalden krijg je allerlei vuil en andere rommel in het bloed geïnjecteerd.

V: Maar er wordt gezegd dat hepatitis B de lever aantast.

A: Doe eens een experiment. Neem tien heel gezonde mensen en tien mensen met een beschadigde lever. Onderzoek ze allemaal en kijk hoeveel hepatitis B-virus je aantreft.

V: Wat zou het resultaat zijn?

A: Het is een kwestie van het paard achter de wagen spannen. Wat was er eerst? Heeft de bacterie een gezonde lever aangevallen en beschadigd, of was de lever al in de problemen, waarna de bacterie arriveerde en zich „voedde met het probleem“? Als je een gezond persoon een tijdje heroïne laat injecteren met besmette naalden, ja, dan zal zijn lever daaronder lijden. Maar over het algemeen begint het probleem met de lever niet met de bacterie. Het begint met een of andere toxische belasting door chemicaliën.

Vraag: Dus als voormalig virusonderzoeker hecht u niet al te veel waarde aan het idee dat virussen mensen problemen bezorgen.

A: Dat klopt.

V: Is dat de reden waarom je het veld hebt verlaten?

A: Zo’n beetje. Dat en politiek.

V: Vertel me eens wat meer over de politiek.

A: Ik zou het vergelijken met een verzameling van heel veel garages die versnellingsbakken repareren. Ze zijn overal te vinden. De ene is ongeveer net zo goed als de andere. Natuurlijk zijn er een paar volslagen incompetente figuren, maar de rest bevindt zich allemaal op hetzelfde niveau. Op één ding na. Als ze elke auto die binnenkomt eerlijk zouden analyseren, zouden ze zichzelf uit de markt prijzen. Ze moeten problemen vinden. Maar hier houdt de vergelijking op. Bij virologen heb je veel mensen die zichzelf daadwerkelijk hebben gehersenspoeld om te geloven dat ze heel belangrijke dingen ontdekken.

V: En terwijl ze allemaal in het veld aan het werk zijn? Met zoveel virologen?

A: Er heerst hevige concurrentie om een plek te bemachtigen bij een laboratorium dat vooroploopt op het gebied van nieuw onderzoek. Het draait allemaal om het laboratorium waarvoor je werkt. Zit je in een kleine vijver of in een grote? Krijgt je laboratorium veel of weinig financiering?

V: Ik heb geschreven over de methode waarmee SARS-onderzoekers het coronavirus naar verluidt zouden hebben geïsoleerd.

A: Ja. Er wordt tegenwoordig zoveel onderzoek gedaan met de PCR-test of met sequentiebepalingen om de genetische code van het virus te achterhalen – dat is een heel ander verhaal. Je moet kijken naar wat ze daadwerkelijk wel of niet bij patiënten aantreffen. Daar begint de keten van problemen.

V: Problemen?

A: Ja. Er moet veel meer aandacht worden besteed aan die „eerste paar momenten” waarop iemand een neusuitstrijkje bij een patiënt neemt. Wat is daar te zien? Wat hebben ze daar? Leg dat moment vast. Denk na. Observeer. Is dit überhaupt wel genetisch materiaal, of is het eigenlijk gewoon een kleverige brij? Er bestaan allerlei soorten kleverige brij. Net zoals je kleverige brij zou aantreffen als je de kussens van een oude bank zou halen en er met een lepel in zou schrapen. Dit is waar de veronderstellingen beginnen. Dit is waar mensen denken dat ze iets unieks hebben. Mijn ervaring is dat het meestal niet uniek is en zelfs als dat wel zo is, is het zelden belangrijk.

V: Dus je bedoelt dat deze onderzoekers een slijmerige substantie vinden en ervan uitgaan dat het genetisch materiaal van een virus is. Dat is hun uitgangspunt.

A: Juist. Want waar zijn ze naar op zoek? Wat willen ze vinden? Een virus. Naarmate ik meer jaren in dit vakgebied doorbracht, drongen enkele heel fundamentele ideeën langzaam tot me door en gaven ze me een beetje gezond verstand. Stel je een oceaan zonder vervuiling voor. Wat heb je dan in feite? Een omgeving die gezond is voor de dieren en planten die erin leven. Immers—

V: Ze houden het vol.

A: Ja. Er werkt dus wel iets. Stel dat je daarheen zou gaan en tests op vissen zou uitvoeren—

V: Je zou merken dat ze ziektekiemen bij zich dragen.

A: Allerlei soorten bacteriën. Maar wat dan nog? Het lijkt niet zo erg te zijn. De omgeving is in principe in orde.

V: Maar dan heb je ook nog olielekkages en bedrijven die gedurende een lange periode tonnen chemicaliën in de oceaan lozen.

A: Juist. En vroeg of laat is de omgeving zelf niet meer zo vriendelijk voor haar bewoners. Steeds meer van hen worden ziek.

V: En als je dan monsters van vis onderzoekt—

A: Je zult dezelfde ziekteverwekkers aantreffen. Maar nu sommige vissen ziek zijn, is de relatieve omvang van de populaties van die ziekteverwekkers veranderd. Van sommige ziekteverwekkers zul je er heel veel aantreffen. Noem je die ziekteverwekker dan de hoofdoorzaak van de ziekte, of ga je terug om te kijken hoe die onbalans is ontstaan?

Vraag: Deze analyse is je tijdens je studie geneeskunde niet bijgebracht.

A: Nee, dat was ik niet. Een oudere dierenarts heeft me de basisbegrippen uitgelegd.

Vraag: Hoe is het dan zo gekomen dat de virusjagers het onderzoek naar nieuwe ziekten zijn gaan domineren?

A: Zoals ik al zei, was het gebied van de bacteriën al grondig onderzocht. Onderzoekers waren op zoek naar iets nieuws. Farmaceutische bedrijven zochten naar nieuwe soorten ziekten die zouden kunnen leiden tot nieuwe klassen geneesmiddelen. Nieuwe vaccins. Het toneel was klaar.

V: Hoe zit het met die groep virussen die retrovirussen worden genoemd? HIV is een retrovirus.

A: Als het al een virus is, en niet slechts een vage conclusie op basis van een klodder. Retrovirale genetische sequenties komen in het lichaam voor. Dat is, voor zover ik weet, altijd al zo geweest. Ze zitten in ons DNA. Als ze ons echt problemen zouden bezorgen, zouden we nu waarschijnlijk allemaal dood zijn, want we leven met die sequenties. Ik geef toe dat het interessant zou zijn om hun werkelijke rol te ontdekken, maar we weten dat ze niet schadelijk zijn. Maar in plaats van te proberen uit te zoeken wat die sequenties daar doen, gaan virologen ervan uit dat ze een ziekteveroorzakende functie hebben, een schadelijke functie. Dit is gekke wetenschap. Het leidt nergens toe.

V: Was het niet Robert Gallo die zo’n 35 jaar geleden voor het eerst het idee naar voren bracht dat deze virussen ziekten veroorzaakten?

A: Hij was in die tijd inderdaad de hoofdrolspeler. Eerst slaagde hij er niet in een verband te leggen tussen een retrovirus en kanker. Vervolgens deed hij hetzelfde met aids. Alleen kreeg hij in dat laatste geval de kans om op de nationale televisie te liegen, en zo werd de wereld het idee verkocht dat hiv iets veroorzaakte dat aids heette. Ik zou zeggen dat dat moment Gallo tot een van de grootste oplichters in de geschiedenis van de mensheid heeft gemaakt.

Vraag: Zoals je weet, heb ik 10.000 dollar uitgeloofd aan iedereen die een gepubliceerd wetenschappelijk artikel van Gallo kan vinden waarin wordt aangetoond dat HIV aids veroorzaakt.

A: Ik kan mensen die op zoek zijn hiernaar veel tijd besparen. Zo’n artikel bestaat niet. Ik en anderen hebben geprobeerd het te vinden.

V: Vind je niet dat het onderzoek naar ziekten sindsdien een neergang heeft doorgemaakt?

A: Als je het hebt over wetenschap via persconferenties, ja. Absoluut. SARS is een ander voorbeeld. De WHO en het CDC hielden al dat onderzoek achter slot en grendel, deden hun mededeling en daar bleef het bij.

V: Maakt dat je boos?

A: Vroeger wel. Nee, dat is nog steeds zo. Maar tegenwoordig wil ik meer onderzoekers ertoe aanzetten om, bij wijze van spreken, naar de „oceaan“ te kijken. De achterliggende context die ervoor zorgt dat mensen vatbaar zijn voor allerlei ziekten.

JON RAPPOPORT

Tekst die voorkomt in[enkele haakjes] is uitsluitend ter verduidelijking door de redactiebeheerder toegevoegd.

Voetnoten:

[1] Vistide (cidofovir): Een antiviraal geneesmiddel dat is goedgekeurd voor de behandeling van cytomegalovirus (CMV)-retinitis bij patiënten met aids.

[2] Ribavirine: een antiviraal geneesmiddel met een breed werkingsspectrum dat wordt gebruikt voor de behandeling van bepaalde virale infecties.

[3] In de ‘conventionele’ westerse geneeskunde… wordt, wanneer een patiënt zich bij een eerstelijnsarts meldt met griep- en/of longontstekingachtige symptomen… een zogenaamd steroïde medicijn gebruikt om eventuele tekenen van zwelling in de longen te verminderen, en wordt een zogenaamd antiviraal medicijn gebruikt om “in te grijpen in een of meer stadia van de levenscyclus van een virus, waardoor de virale replicatie of de ziekte wordt verminderd of voorkomen” (niet om ‘het virus te doden’).

Tijdens de SARS-hoax was een van de belangrijkste combinaties van steroïden en antivirale middelen die werden toegediend Methylprednisolon (Solu-Medrol)plus (oraal en intraveneus) Ribavirine.

Tijdens de COVID-19-hoax was een van de belangrijkste combinaties van steroïden en antivirale middelen die werden toegediend Dexamethasonplus (intraveneus) Remdesivir.

De onderstaande foto is toegevoegd door de redactiebeheerder.