Noot van de redactie:

Hieronder volgt deel 1 van een tweedelig interview dat Jon in juli 2003 heeft gehouden met een man met een achtergrond bij de inlichtingendiensten.

—Tom Kudla
Editorial Steward

EEN INTERVIEW OVER GEHEIME GENOOTSCHAPPEN, HET PARANORMALE EN „INTELLIGENTIE”[, DEEL 1]

[Door Jon Rappoport]

18 juli 2003

Na mijn optreden in Coast to Coast AM op maandagavond [14 juli 2003] [1] ontmoette ik een man met een achtergrond bij de inlichtingendienst die zich al jarenlang bezighoudt met het bestuderen van geheime genootschappen. Hij was zeer geïnteresseerd in enkele opmerkingen die ik tijdens de uitzending had gemaakt, en daaruit ontstond het volgende gesprek.

V: Wat wilde je ook alweer ter sprake brengen?

A: Het idee dat het creatieve vermogen van de mens op de een of andere manier het belangrijkste doelwit is van geheime genootschappen. Toen je dat zei, viel voor mij een belangrijk stukje van de puzzel op zijn plaats.

V: Hoezo?

A: Om te beginnen de belangstelling die de CIA heeft getoond voor het uitvoeren van experimenten op het gebied van het paranormale. Die mensen waren van mening dat de Sovjet-Unie zich al met dit onderwerp bezighield, en daarom vonden ze dat ze hun achterstand moesten inhalen. Maar daarnaast willen ze ook controle krijgen over deze gebieden. Ze willen niet dat die in „burgerhanden“ blijven.

V: Er is te veel macht die de vrije loop heeft.

A: Precies. En je legde een verband tussen creatief vermogen en paranormale gaven. Daar had ik nog nooit echt over nagedacht.

V: Nou, de meeste mensen leggen dat verband niet. Ze zien het paranormale als iets vreemds dat bij een paar mensen zou kunnen voorkomen als een soort ‘gave’.

A: Maar je zegt dus dat mensen deze effecten daadwerkelijk kunnen creëren, net zoals een dichter een gedicht kan schrijven.

V: Zo ongeveer. Vanuit de top van de machtshiërarchie wordt ons één realiteit voorgeschoteld, en toch hebben we het vermogen om zoveel verschillende realiteiten te creëren als we maar willen. Dat leidt ons uiteindelijk naar het paranormale.

A: Dat klinkt logisch. De geheime genootschappen willen de creatieve kracht op alle mogelijke manieren beheersen. Ze willen niet dat er veel verschillende werkelijkheden bestaan. Ik heb altijd het gevoel gehad dat het ‘remote viewing’-programma van de CIA een poging was om gestructureerd denken toe te passen op een gebied dat die structuur niet kent. Ik bedoel, oefening helpt zeker. Maar, zoals je volgens mij ooit schreef, het is net als schilderen volgens nummers.

V: Ja. Als juist die vrijheid die creatie mogelijk maakt, wordt ondermijnd door de methode die je gebruikt om deze paranormale vaardigheden aan te leren—

A: Dat was het vreemde gevoel dat ik had toen ik hoorde over het ‘remote viewing’-programma van de CIA. Het leek een tegenstrijdigheid.

V: Heb je aan dat programma deelgenomen?

A: Nee. Maar ik kende wel een paar mensen die dat waren.

V: Wat zeiden ze?

A: Het ging niet zozeer om wat ze zeiden. Het ging om hoe ik het opvatte. Ze werden meer als monteurs behandeld dan als helderzienden.

V: Heb je enige ervaring met paranormale gaven?

A: Mijn tante was helderziend. Niet beroepsmatig. Soms kon ze vertellen „wat er achter de volgende heuvel gebeurde“. Ze vertelde me dan dat dit hier was en dat daar gebeurde, buiten haar vijf zintuigen om – en dat klopte ook.

V: Wat vond je daarvan?

A: Ik had er respect voor, omdat het echt was.

V: Weet u iets over UFO’s?

A: Ja.

Vraag: Zie je een verband tussen UFO’s en paranormale gaven?

A: Ik heb op dat gebied maar heel weinig ervaring. Maar in de gevallen die ik ken, beschikken de wezens in de voertuigen over deze vermogens op technologisch vlak. Ze gebruiken als het ware machines om bepaalde waarnemingen te realiseren. Het is dus niet echt paranormaal in de zin zoals wij dat normaal gesproken zouden opvatten.

V: Het zijn eigenlijk meer “camera’s voor grote afstanden”.

A: Dat zou een goede, losse vergelijking zijn.

V: En die paranormale gaven dan?

A: Ze worden strategisch ingezet. Ze zijn niet vrij. Ze proberen de controle te veroveren. Ik heb algemene rapporten gezien over UFO-activiteit in Mexico waaruit blijkt dat de buitenaardse wezens een soort paranormaal onderzoek doen naar de reacties van een groot aantal mensen. Je zou het paranormale sociologie kunnen noemen.

V: En hoe zouden inlichtingendiensten hiervan op de hoogte raken?

A: Aan de hand van de effecten op de “ondervraagde” mensen. Dat is mijn beste gok.

V: Welke gevolgen?

A: Mensen hebben het gevoel alsof ze van een afstand zijn gescand. Laat ik dat even terugnemen. Dat is niet helemaal juist. Het is meer alsof mensen worden getest door prikkels, en deze energieprikkels vormen een experiment. Hoe reageert iemand wanneer hij wordt blootgesteld aan bepaalde onbekende energiesporen? Het verschilt niet veel van iemand laten luisteren naar een reeks geluiden die door een orkest worden gemaakt – behalve dat de geluiden niet zijn wat de meeste mensen muziek zouden noemen. Het zijn –

V: Dissonant.

A: Ja.

V: Voor mij zou dat kunnen duiden op een poging om te communiceren.

A: Voor mij ook.

V: Dus dit hoeft niet per se iets sinisters te zijn.

A: Klopt.

V: Close Encounters of the Third Kind.

A: Zoiets.

V: Taal in vormen die we niet gewend zijn.

A: Stel dat onze „taal van de genetica“ voor hen [[de buitenaardse wezens]] zo overkomt. Een heel denkkader dat belachelijk grof en primitief is – maar tegelijkertijd wel een aanwijzing geeft over onze manier van denken.

V: Heb je mijn boek gelezen, Het geheim achter geheime genootschappen?

A: Ja. Wat mij op het spoor zette, was het idee dat de hele werkelijkheid een artistieke creatie is. En daarom zou verschillende kunst verschillende werkelijkheden opleveren.

V: Het lijkt erop dat telkens wanneer er zich een nieuwe realiteit begint af te tekenen, er mensen zijn die de perceptie van die realiteit willen beïnvloeden.

A: Ja. UFO’s worden dus, hoe zal ik het noemen, een gestructureerd onderzoeksgebied. Daar heb ik helemaal niets op tegen. Ik denk dat het, in de juiste handen, heel, heel nuttig is. Maar tegelijkertijd wordt het als een bedreiging gezien.

V: Want als mensen één nieuwe werkelijkheid kunnen accepteren, komen ze misschien uiteindelijk op het punt waarop ze inzien dat ze zelf allerlei verschillende werkelijkheden kunnen creëren. De schijnwerkelijkheid is doorzien.

A: Klopt. En zoals je weet, draait inlichtingenwerk volledig om dekmantels. In de loop der jaren heb ik een aantal inlichtingenmensen gekend die zoveel dekmantels hebben gebruikt dat ze de werkelijkheid zelf zijn gaan zien als gewoon weer een laagje van de ui.

V: En hoe reageerden ze daarop?

A: Er was een man die het leger verliet en een paar jaar in een klooster ging wonen. Hij begon Tibetaanse meditatietechnieken te bestuderen.

V: Dat verbaast me niets.

A: Onlangs schreef je op je website iets over Tibet – hun praktijken zijn erop gericht om mensen in staat te stellen de werkelijkheid vorm te geven –

V: Over het hele bord.

A: Ik ben er zeker van dat dit is waar deze man in geïnteresseerd was: zijn verbeelding en verstand gebruiken om de werkelijkheid op de meest veelomvattende manier vorm te geven.

V: De Britten—

A: Die mensen hebben altijd al een scherp ontwikkeld besef gehad dat de werkelijkheid slechts een façade is. Niet alleen bij de inlichtingendiensten. In hun hele samenleving, met name in de hogere opleidingslagen, weten ze al heel lang dat ze in een droomwereld leven, die van een verloren imperium.

V: Met andere woorden, ze wisten wel dat het imperium in werkelijkheid niet meer bestond, maar ze deden nog steeds alsof – alsof het er allemaal nog steeds was.

A: Juist. En dat zie je terug in sommige van hun romans.

V: Een van mijn favorieten is De man die donderdag was, door G.K. Chesterton.

A: Ja. Twee geheime genootschappen die erop uit zijn elkaar te vernietigen – en het blijkt dat ze allebei door dezelfde persoon worden geleid.

V: In hoeverre denk je dat de door de CIA aangestuurde experimenten met psychedelische drugs ervoor hebben gezorgd dat diezelfde CIA-medewerkers geïnteresseerd raakten in het paranormale?

A: Er was zeker een verband. Sommige CIA-medewerkers die LSD in kleine doses hadden geprobeerd, kregen een nieuw inzicht in hun hele inlichtingenapparaat.

V: Bedoel je, hoe gek het allemaal was?

A: Ja. En ze begonnen te beseffen dat hun opvatting over wat de geest was, erg beperkt was. Het boek van Aldous Huxley, De deuren van de waarneming, speelde ook een rol.

V: Deze mensen – althans een aantal van hen – begonnen in te zien dat hun opvatting over conflicten erg bekrompen was, in vergelijking met het echte multiversum dat daarbuiten bestaat?

A: Ja. De Koude Oorlog leek belachelijk, alsof de wereld in een vriezer zat.

V: Was jij een van die mensen die LSD gebruikten?

A: Dat klopt. Gelukkig kreeg ik geen hoge dosis toegediend. Sommige mensen waren er echt helemaal van van de kaart en zijn er nooit meer bovenop gekomen. Op een dag liep ik, nadat ik LSD had ingenomen, mijn kantoor uit en heb ik drie uur lang in een park rondgelopen. Toen ik klaar was, leek het hele werkterrein van de inlichtingendienst me ongeveer net zo belangrijk als een stofdeeltje in een kast. Ik heb met eigen ogen gezien hoe belangrijk de houding van de geest is.

V: Maar deze medicijnen zijn geen blijvende oplossing.

A: Laten we het zo zeggen: hoewel paranormale waarneming een gevolg is van het innemen van sommige van deze stoffen, kom je meestal weer terug bij af, naar de uitgangssituatie. De uitdaging is om manieren te ontwikkelen om deze paranormale vermogens te versterken zonder medicijnen. Op de Van kust tot kustIn de show van laatst leek je daar een toespeling op te maken.

V: Ja. Het is een project waar ik nog steeds mee bezig ben.

A: Vind je het nuttig als er een paar mensen, een kleine groep, bij betrokken zijn?

V: Ja. Omdat we eigenlijk allemaal in hetzelfde schuitje zitten. En we kunnen elkaar helpen om eruit te klimmen.

A: Tijdens mijn jaren in de inlichtingendienst heb ik kennis gemaakt met een deel van de inspanningen om het UFO-fenomeen te verdoezelen. Het buitenaardse fenomeen. Leven op andere planeten is iets wat die mensen op geen enkele officiële manier willen bevestigen, en na het beluisteren van je radioprogramma heb ik daar een beter inzicht in gekregen. Het draait om wat jij DE ENIGE ECHTE WERKELIJKHEID noemt. Dat is het basisverhaal dat als dekmantel dient. Dat moet in stand worden gehouden. Als men in meerdere werkelijkheden gelooft, begint het ‘kunstwerk’ dat we allemaal als werkelijkheid accepteren, te verwelken. We beginnen iets anders te zien. Wat jij de kracht van de verbeelding noemt om werkelijkheden te formuleren en te creëren.

V: Welk concept vinden de meeste mensen bijzonder moeilijk te begrijpen?

A: Dat laat zien hoeveel werk we nog voor de boeg hebben.

V: Veel mensen zitten in een lastig parket. Als je tegen hen zegt: „CREËER EEN WERELD WAARIN DE MACHT WORDT GEDECENTRALISEERD EN NIET MEER IN HANDEN IS VAN DE ELITE”, dan kijken ze om zich heen en hebben ze totaal geen idee wat ze moeten doen.

A: Ze kunnen geen voet aan de grond krijgen.

V: Ze denken dat er niets is.

A: Dat is, zoals je al zei, een aanwijzing voor de mate van diepgaande hersenspoeling.

V: Veel mensen reageren alsof je ze zou vragen een vliegtuig te bouwen. Ze hebben geen idee hoe ze dat moeten aanpakken.

A: En toch heeft iedereen verbeeldingskracht. Die ontdekken is een begin. Overigens ben ik van mening dat bijna niemand binnen de inlichtingendiensten zich er bewust van is dat hun kerntaak erin bestaat de verbeeldingskracht van de bevolking te onderdrukken. Dat is precies wat ze doen, maar ze beseffen het niet echt.

JON RAPPOPORT

Tekst die voorkomt in[enkele haakjes] is uitsluitend ter verduidelijking door de redactiebeheerder toegevoegd.

Tekst die voorkomt in[dubbele haakjes] stond in de oorspronkelijke tekst van Jon in[enkele haakjes].

[1] Jon en George Noory van Coast To Coast AM spraken over Geheime genootschappen.

Hieronder vind je een ‘trailer’ van 8 minuten van de show (samengesteld door het team van Coast to Coast AM (bronlink)).

Hieronder volgt de beschrijving van de uitzending door Coast to Coast AM.

Geheime genootschappen

Gepresenteerd door George Noory

Gasten: Jon Rappoport

Maandag 14 juli 2003

Over de show

Onderzoeksjournalist Jon Rappoport bracht als hoofdgast in de uitzending van maandag de waarheid over geheime genootschappen aan het licht. „Ik heb een lijst samengesteld van 13 à 14” van deze genootschappen, die een verborgen agenda hebben gericht op overheersing en controle. Deze groeperingen presenteren een „publiek gezicht”, vaak onder het mom van humanitaire doelen, om hun ware strategie te verhullen, zo meldde Rappoport.

Een van de organisaties die hij noemde was de Bilderberg-groep, die volgens hem succesvol is geweest in haar streven om de „Verenigde Staten van Europa” tot stand te brengen, als onderdeel van haar algemene plan om de soevereiniteit van naties uit te roeien. De Illuminati, zo legde hij uit, is een term die wordt gebruikt voor groeperingen die over het algemeen pleiten voor de afschaffing van privébezit. En beide strategieën leiden ertoe dat grote groepen mensen worden gecontroleerd door een kleine groep, namelijk de leden van deze geheime genootschappen, die hun enorme bezittingen trachten te beschermen.

Volgens Rappoport hebben deze personen een onverzadigbare honger naar macht en proberen ze de geesten van mensen te onderwerpen met hun eigen versie van de werkelijkheid. „Ze hebben geen ideologie, ze maken gebruik van ideologie,” zei hij. Ze kunnen bijvoorbeeld conflicten en oorlogen aanwakkeren en tegenstanders tegen elkaar opzetten om hun eigen doelen te bereiken. Rappoport is van mening dat het tegengif voor deze controlerende samenlevingen ligt in de decentralisatie van macht onder alle mensen overal ter wereld.

[…]

De onderstaande afbeelding is toegevoegd door de redactiebeheerder.

“Gegevens over sessies voor remote viewing” | CIA Reading Room | (link: cia[dot]gov/readingroom/docs/CIA-RDP96-00789R001700390004-8.pdf)